Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2016

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΝΑROVA

Πότε εδώ
πότε εκεί
ανελέητα σφαζόμαστε
στα ξυράφια της προκυμαίας
ή μάλλον αγκυροβόλιο είμασταν
καταμεσής του ποταμού
όταν ξεφόρτωσαν
ένα τόνο ψαροκόκκαλα στο δωμάτιο του πρώτου
οι αποσκευές κενές φορτίου
που πήγαν τόσα αστέρια 
καταμεσίς στο πέλαγος
που πήγαν οι στίχοι
και η ματωμένη μέσα τους
θανάσιμη λήθη;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ

  Όχι μόνον για τή αλήθια,       αλλά και για την ομορφιά της αλήθιας νιάζομαι. Ηλία Πετρόπουλου,Ποιήματα (Νεφέλη,1993)