ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

ΕΥΡΥΧΩΡΙΑ

Δεν είμαι πια εκείνος,γίνομαι
Απ’την αρχή,ετοιμάζω τη γέννησή μου.

Ήμουνα χαμένος και βρέθηκα,
Σήκωσα το σώμα και πορεύτηκα.
 
Έμαθα να βλέπω και να κινούμαι,
Έμαθα να’μαι και να υπάρχω.

Μην ήμουνα τάχα και πριν,μη θάμαι
Και μετά,μες στον ακίνητο άπειρο χρόνο;
Μην είμαι πιότερο από σκιά το σώμα που την κάνει
Και τηνε ρίχνει πίσω του μες στο σκοτάδι;
Μην είμαι το φως που πέφτει και γεννά
Σκιά και σώμα και καθρεφτισμό;

Μην είμαι πιότερο από πρόσωπο είδωλο
Και καθρεφτίζομαι,γνωρίζω τον εαυτό μου,
Εκεί που όλα υπάρχουν είναι λαμπρά,
σπιθοβολούν μες στη βαθειά συνείδηση;

Κλείνω τα μάτια,γίνεται νύχτα,
Κινούμαι,κινείται η γη.
Τα’άστρα υποπτεύομαι πως έχουν το δικό μου φως.
                                 ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΜΕΛΗΣ





Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Η ΘΛΙΨΙΣ ΤΟΥ ΠΕΛΑΓΟΥ

Μόνον ένα κομμάτι ουρανού
     κι η γης άφαντη
Το πέλαγος μακρύτερα
Κι η αύρα του ωκεανού
    τριγύρω

Μόνον ένα κομμάτι ουρανού
Κατρακυλάει ο βράχος
Και συθέμελα
    η ύπαρξη στενάζει

Μόνον ένα κομμάτι ουρανού
     στην μοναξιά αντίβαρο
Η θλίψις του πελάγους
   πέρα μακρυά

Κι η αύρα του ωκεανού
   τριγύρω…





Παρασκευή, 6 Μαΐου 2016

ΔΙΑ ΠΥΡΟΣ

Kατοικούμε σε κλουβιά
Γεμάτα αναθυμιάσεις
Και αναθήματα
Μας αγγίζει κάποτε
Μια αχτίδα φωτός
Και λησμονούμε ότι υπάρχουμε δέσμιοι

Μιας παγκόσμιας πυρκα’ι’άς