ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ(Ν.Γ.ΠΕΝΤΖΙΚΗ)

                                                                                  (Λόγια ενός μονολόγου)

Πρέπει να βρούμε ένα τρόπο να επιμείνουμε στη ζωή,
να μην περιμένουμε να προσφερθεί η ευγενικιά πολιτισμένη
βοήθεια.Ψέμα είναι .Δεν μπορούμε να βασιστούμε παρά στη δικιά μας μόνο την αρετή.Ποια όμως            δύναμη απομένει
όταν το πλοίο από την κούραση έχει βυθιστεί.


Σταχτής,μαβής ουρανός πέφτει
στην πράσινη,κίτρινη θάλασσα πάνω
και η στεργιά που αποκόβει
τη φορά των κυμάτων με τον άσπρον αφρό
ούτε απόμακρα δεν φαίνεται σα σύνορο γαλάζιο.

Όταν χωρίσει η ξασπρισμένη μαβιά λωρίδα
της δεύτερης αυγής που παραδέρνουμε στο σκοτεινό στερέωμα
ελπίδα δεν απόμένει καμιά.
Όμως για τη ζωή δεν πρέπει να μιλάμε
δεν μας είναι άλλο για να διαλέξουμε
αν η ελπίδα δεν υπάρχει,η θέληση είναι η ζωή
πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να επιμείνουμε στη ζωή.

Είναι ένας ναυαγός που συλλογίζεται:Πολύ τον βασανίζει 
το ρύπος,από τα βρώμικα νερά,που πέφτει απάνω του.
(Ν.Γ.ΠΕΝΤΖΙΚΗ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΑΛΑΙΟΝΤΟΛΟΓΙΚΑ,ΑΣΕ 1988)


Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΩΣ ΤΟ ΠΑΡΚΟ

Μεγάλη πείνα 
           αδυσώπητη, 
βουβός o κλαυθμός, 
           με τρέφει η προσευχή 
           χωρίς να προσεύχομαι.

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΜΕΣ'ΤΗ ΝΥΧΤΑ

Κάθε που νύχτωνε 
είχα συνήθεια να τοποθετώ στο τραπέζι
 τη μάσκα ως φανό
στην φτωχική παρουσία σου
 και όταν στη μέση της καταιγίδας χανόσουν
έκρυβα το πρόσωπο μην αισχυνθεί ο απών.

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ

Αν έχεις δεμένα τα όρια σου
Σφίξε στην παλάμη το απρόσβλητο κενό
Και πέρνα με βιασύνη την κεντρική είσοδο
Στόχευσε δίχως περιστροφές στο νου
Που λατρεύει την ελευθερία
Στα λασπόνερα της οιμωγής
Προσπέρασε το εμπόδιο της θύμησης και του πόνου
Αν  τα όρια σου μένουν ακόμη δεμένα
Προς επίσχεση των σειρήνων

Ο νους θα σου ανταποδώσει το θράσος.

ΛΟΓΟΙ Ν.Γ.ΠΕΝΤΖΙΚΗ



ΣΧΕΔΙΟ ΡΑΛΛΗ ΚΟΨΙΔΗ

                                                                                                                                                                                                                    Αν αποφύγω τα κοσμικά κείμενα,τότε θ'αδειάσω και θα πάψει και η                                                       πάλη.Γιατί ο άνθρωπος κάνει έναν αγώνα με το παραδοσιακό.Λοιπόν                                                   εγώ διαβάζω τα ιερά κείμενα,αλλά πρέπει να διαβάσω και τα                                                                 κοσμικά,να τα συσχετίσω,να παλέψω και να με                                                                                       νικήσουν.Καταλαβαίνετε;Να με νικήσουν και να μπορέσω πια,ως                                                         νικημένος,ν'αποκατασταθώ με την ανάγνωση των ιερών κειμένων.
(Σχετικα με την ανάγνωση ιερών και κοσμικών κειμένων,συζήτηση του Γιώργου Δανιήλ με τον Ν.Γ.Πεντζίκη.ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΥΝΑΞΗ,ΤΕΥΧΟΣ  27)


Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΑ ΗΧΩΝ

Μονάζων
    κρεμασμένος στα
βάραθρα της ερημιάς
    με λέξεις που
βογκούν
  πόνο
στάλες παρουσίας
      φωτός στα
 κουρέλια της σιωπής 

Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ

Άκου

Τα γρυλίσματα των χοίρων μέσα στην θεϊκή πραγματικότητα

Τον ατελείωτο ορυμαγδό των ηλεκτρονίων σε παρατάξεις 

διόδων

Που κραδαίνουν την μοναδικότητά μου ως αγοραίο 

υποκείμενο

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

Ο ΤΟΠΟΣ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

Χάραζε.Πάνω απ' την κοιλάδα της Άρνης,στο ψηλό βουνό της Άνδρου,στο Πέταλο άρχιζαν να φτάνουν απ' το βοριά τα πρώτα σύννεφα.Όλη τη νύχτα βάσταξε η ξαστεριά.Ήταν πολύ.Εδώ ψηλά,στην καρδιά της Άνδρου,όλον τον καιρό έχει σύννεφο ακουμπισμένο πάνω στη γη.Όταν κυνηγημένοι απ' τον φόβο των κουρσάρων,οι νησιώτες άφησαν κάποτε τα παράλια και πήραν τα δύσκολα μονοπάτια των βουνών τους,εδώ,στον τόπο με τα σύννεφα είπαν να βρούνε καταφύγιο,να κάνουν τη νέα πατρίδα τους.
-Τι να την βγάλουμε τη νέα πατρίδα μας;
είπαν
 Και κοιτάζοντας το σύννεφο που τους τύλιγε,το πούσι που πια έμελλε μέσα του να ζούνε,
είπαν τη νέα πατρίδα τους Β ο υ ρ κ ω τ ή.Μάθανε από τότες στα παιδιά τους να το αγαπάνε το παραμύθι του τόπου τους:ένα σύννεφο ακουμπισμένο πάντα στο ψηλό βουνό του νησιού τους.
(ΗΛΙΑ ΒΕΝΈΖΗ,ΑΝΕΜΟΙ)

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ


Σε κάποια οθόνη προβάλλονται σκηνές απ’τίς ζωές που έλειπα αφήνοντας μπάστακα μια αλλοπρόσαλλη ενοχή στα ονειρώδη συμβάντα ,τώρα αφήνω κάποιον άλλον να σηκώσει το άχθος των ημερών  εκείνον που απ’τά σύνορα του Κόριου δρασκέλισε την μεγαλειώδη νεότητα
Χαιρέκακη επιβίωση

Μας μαραίνεις μπροστά στα ποσοστά του παιδικού λιμού επί τοις εκατό προς όφελος ημών των προηγμένων.

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2015

ΟΜΙΛΗΜΑΤΑ Ν.Γ.ΠΕΝΤΖΙΚΗ

δεν αφίσταμαι πολύ από παντός είδους προδοσία



ας πάω να διάγω οιονδήποτε θέλω κολασμένο βίο μέχρι να επιστρέψω στον πηλό απ'όπου προήλθα

δεν χρήζει περισσότερου ενδιαφέροντος το άτομο μου


πιο κοντά στην αλήθεια,από το να προσέχουμε το πρόσωπο μας,είναι να θυμόμαστε τον πλησίον


(Ν.Γ.ΠΕΝΤΖΙΚΗΣ,ΟΜΙΛΗΜΑΤΑ)

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

ΧΡΟΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ

Κάθε στιγμή 
είναι 
η στιγμή της κρίσεως
ρίχνεις λίγο δηλητήριο 
στην απόγνωση
και η μέρα 
σου δίνει απλόχερα
την ανταμοιβή 
του θανατοποινίτη

λίγο κομμάτι ήλιο 
στον πρόσκαιρο ουρανό.

Κυριακή, 12 Απριλίου 2015

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

ΣΧΕΔΙΟ ΡΑΛΛΗ ΚΟΨΙΔΗ
Έκλεισα τον ογκώδη τόμο του Τριωδίου
κουτσαίνοντας από εγκέφαλο
 διανύοντας τα τελευταία χιλιόμετρα της καιομένης καρδίας
δεν έμεινε παρά ένα κομμάτι θραυσμάτων απ' το τετέλεσται
 θα είχα απολέσει της απογνώσεως την ουσία
εάν δεν έφερα στη μνήμη τον αντάξιο εκείνο των παλαιών ασκητών
που έμεινε 
αίθριος υπό των αστέρων
υπομένοντας έως τέλους τις επιθέσεις του αντιδίκου
προσευχόμενος

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015

Η ΟΛΟΣΩΜΗ ΣΩΤΗΡΙΑ

Και άνθισε η ερημιά 
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ Γ. ΒΑΡΛΑΜΟΥ
γύρω κόμπους-κόμπους
 απ' την ποικιλία των ανθών 
σηκώθηκε η ομορφιά περπατώντας
 διάνοιξε την κλεισμένη θύρα
 και το θηρίο σκορπίστηκε 
ως πρωινή δρόσος 
επάνω του τείχους
 τυλίχθηκε η ελπίδα
στην αδημονία του δένδρου
Στο Όρος σήμερα 
 προσέρχονται οι ταπεινές
 αποθέτοντας την αγνότητα
 στον ορθάνοιχτο τάφο.

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015

ΑΒΥΣΣΟΥ ΑΙΩΡΗΣΗ

Η πορεία 
ένα μισοτελειωμένο όνειρο
ένας γυμνός θάνατος 
που δεν τελείωσε ακόμα
στα ακριβά ευρήματα
 απόθεση κενού
δίχως σκέψη στο αχαλίνωτο τρεχαλητό
στους φόβους που πολλαπλασιάζονται
 κάθε βήμα  υποθήκη στην νιότη
διαπραγμάτευση σκληρή
 προσευχή αίματος

και όχι εξαΰλωση συναισθημάτων

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

ΚΑΙ Η ΗΛΙΚΙΑ ΥΠΟΚΕΙΤΑΙ ΣΕ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ

Ελεεινολογώ
 τις στοιβαγμένες χαρές
Την επιμέλεια των πωλητών
  στις βιτρίνες
Την προσχεδιασμένη
  διαχυτικότητα των συναισθημάτων
Τον κατ’επίφαση βηματισμό
  στο κέντρο της πόλης
Χαράζω την μέρα με ακρίβεια εγχειρήσεως

Ίχνη αίματος στις τομές του εγκεφάλου.

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

ΥΠΟΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΟΡΑΤΟ

Περί της συνεχούς αναμονής του Αοράτου δεν είχα ιδέα,αντικρίζοντας τον σιδερένιο κλωβό με τα φώτα καταιγιστικά να ακυρώνουν την μνήμη,χώθηκα κατά την συνήθεια μου στην καθημερινότητα με προσήλωση πριν με ξεχωρίσει το πλήθος,εκ των συνθηκών υποχρεούμαι να παλέψω ενάντια στον παλαιό άνθρωπο,να καλλιεργήσω την καρτερία σε συνθήκες άνυδρου τοπίου,είναι αυτή η συστολή της ύπαρξης από την απειλή της μονώσεως.

Σάββατο, 4 Απριλίου 2015

ΟΙ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ

ΑΓΓΙΖΩ    ΤΗΝ   ΠΕΙΝΑ
ΜΗΝ         ΔΙΑΤΑΡΑΧΘΕΙ
Η   ΗΣΥΧΙΑ
ΕΧΩ      ΠΟΛΛΟΥΣ      ΤΡΟΠΟΥΣ
ΝΑ    ΣΥΜΒΙΒΑΖΩ    ΤΟΥΣ   ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ
ΠΡΙΝ      ΠΕΣΕΙ       Ο       ΗΛΙΟΣ
ΠΡΙΝ     ΜΑΣ     ΒΡΟΥΝ
ΟΙ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΟΙ      ΣΥΜΜΑΧΟΙ
ΑΣ    ΠΕΙΝΑΣΟΥΜΕ     ΛΟΙΠΟΝ

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

ΔΙΑΦΥΛΑΞΗ ΧΩΡΟΥ

Στέκω στην άκρη του κήπου
-οι φύλακες άφαντοι- 
απορημένος με την σφοδρότητα του καιρού 
βήματα οδηγημένα 
μέσα στην θύελλα
ομιχλώδης ορίζοντας μετά την ιστορία
ο ήρωας ζητά ανάσες  
καθώς οδεύει προς το αμετάκλητο
ούτε οι δάφνες τον εμποδίζουν 
να κλάψει 
αντάμα με τους κακόμοιρους 
με τις ενοχές σαν όρνεα 
πάνω απ’τους ώμους
ανώφελο στο μυαλό 
το αίσθημα καθώς μ’εξισώνει
με τις σκιές 
και όντως πολύ σκοτάδι
εισέρχεται 
δια της εκδικήσεως 
ως ροπής προς τον άλλον
τόση η βιασύνη να επιδεικνύεις
ως κορώνα την μόνωση
απ'τον κόσμο
είχαμε φουντάρει
μέγα κατόρθωμα
η απόγνωση
στις ρωγμές
των απόκρυφων στεναγμών 
παρέλαση χορών μαρτύρων της αγάπης
έλεγα
γιατί συνήθως η ησυχία ερχόταν
με κάποια σφοδρότητα 
και είχα ελάχιστα ανταλλάγματα 
στη συνδιαλλαγή 
των παθών.