Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

ΧΘΕΣ ΣΗΜΕΡΟΝ ΑΥΡΙΟΝ

Η αυθαιρεσία των αισθήσεων 
λειτουργεί πια ως καταναγκασμός,
πως να χαρακτηρίσεις την ακηδία 
μπροστά στη σιωπή του ωκεανού.
Το σούρουπο χωρίζουμε τις μνήμες από τα όνειρα 
και ότι διαφεντεύει την αμεσότητα 
το περιθάλπουμε επιμελώς .
Την Κυριακή καλούμαστε να αναγνώσουμε στους ναούς,
αλλά και όπου κρύπτεται ορθόδοξη ψυχή,
τον οίκο του τρίτου ήχου 
ακριβώς σα να βρισκόμαστε 
στην θαλπωρή του σπιτιού μας, 
ότι ο ουρανός και η γή 
ΣΗΜΕΡΟΝ χορευέτωσαν 
και Χριστόν τον Θεόν ομοφρόνως 
υμνείτωσαν.
Και σίγουρα η θάλασσα παρά την πικρία των κυμάτων,
δοξάζει τον Δημιουργό.
Τούτη η πραγματικότητα μας αφορά άμεσα,
και όχι ο ''πλούτος'' της ματαιότητας ημών.

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

ΤΟΠΟΣ ΑΜΕΣΟΤΗΤΑΣ Η ΝΥΧΤΑ




Είμαστε αιχμάλωτοι μέσα σε μια αντίφαση
δεν μπορούμε ν’ακολουθήσουμε τον Χριστό τελείως,
αλλά και δεν μπορούμε να τον εγκαταλείψουμε

από τότε που μας δίδεται να ζήσουμε τον Χριστό
γινόμαστε ανίκανοι να διατηρήσουμε κάποιο ενδιαφέρον
 για τα πάθη του κόσμου αυτού

και τότε αρχίζει η σύγκρουση με τον κόσμο

Π.Σωφρόνιος του Έσσεξ


Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

NEAR MISS

Ιδέα δεν έχω για το πεδίο της μάχης
θα είναι το σφίξιμο γιγαντιαίο,
το βλέμμα στάσιμο
στο δρασκέλισμα του γλιστερού καταστρώματος;
η σιωπή όπως άλλοτε, ατσάλινη θα σμιλεύει τις πνοές;

στο μικρό κουτάκι μαζί με τους επιδέσμους της μνήμης
εργαλεία για τις απόπειρες αλλαγής πορείας
και τα δεινά της ποιήσεως φληναφήματα
κολλημένα στον πάτο

Αν θα επιβιώσω ,ιδέα δεν έχω…  

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

ΡΑΚΕΝΔΥΤΗ ΜΝΗΜΗ


αναπνέουμε τις αναθυμιάσεις της νιότης





Σουρούπωνε

είχαμε από ώρα αποκάμει

 και σιγά σιγά μαζευόμασταν στου Κούδη

ανεβασμένα στο φεγγάρι
 τα βάσανα

και η γης ανάλαφρη

ακούγαμε τα πυκνά αναφιλητά του ποταμού
  στην επιστροφή

καθώς αντιφέγγιζε το φως του ουρανού στην Πέτρα

και η ανέμελη  πλήξη συνόδευε την νύχτα

ως την βαθύτερη μας εξομολόγηση. 




Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

Η ΘΗΡΙΩΔΗΣ ΑΔΡΑΝΕΙΑ

Θα σκύψουν οι ήρωες το κεφάλι
δεν θα πουν τίποτα
για την απραγία μας
η παρουσία τους θα πυρακτώνει το μέταλλο των πόνων
στον δρόμο λίγοι μικροί
ανθόκηποι θα οδηγούν την ανάλαφρη σκιά τους
και καθώς οι άκρες των δακτύλων θα ακουμπούν
την ανεξίτηλη εικόνα
το ραγισμένο προσωπείο
θα πέσει με πάταγο
τότε θα αντικρίσουμε την μορφή τους
χωρίς την  αιδώ των αριθμών
και το το βλέμμα τους θα μας κρίνει
με περισσότερη συγκατάβαση.


Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

ΙΚΕΤΗΡΙΑ ΚΡΑΥΓΗ

Ικετήριος κραυγή χρονίζουσα
μέσα σε ιλύ απογνώσεως
Υπομένω
κάπου η ύλη βουλιάζει
ή,τί είναι ύλη;
ένα καπρίτσιο του χώρου ίσως;
εκεί που μια ολόκληρη ανθρωπότητα
χτίζει πολιτισμό και αλαζονεία

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

ΤΑ ΑΔΙΑΒΡΟΧΑ ΣΥΝΟΡΑ

Η έμπονη γύμνωση
Παμφώτιδα περιδιάβαση
      στην κάμψη των σκιών

Πλαγιάζοντας με τον πανάρχαιο κροκόδειλο
διέσχισα την ενηλικίωση στα ποδοβολητά
που όλη νύχτα παραμέριζαν

τα αδιάβροχα σύνορα. 

Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ




Φαίνεται τελικά πως η ποίηση
είναι η ευγενέστερη μορφή αποτυχίας
που μας μεταθέτει σχεδόν μεροληπτικά
σ'εκείνη την απέραντη ελευθερία
του εν ζωή ναυαγημένου.

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ


Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

ΕΝΤΥΠΩΣΗ




Αχ ναι!πετούσαν έρημα των πουλιών τα σμήνη
κι όταν αποχάθηκαν
η καθαρότητα τ 'ουρανού δεν κηλιδώθηκε
απο ίχνη.
Να παγιδεύεις το αόρατο στην ορατότητα.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ



Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ ΔΕΣΜΙΟΙ



Το προσωπείο
 
και η δύναμη κονιορτός
που σκέπαζε η αλμύρα

επομένη του ταξιδιού
αγκύλωνε τις αντιστάσεις του ονείρου

παρασύροντας άχρηστα πλέον
 αντικείμενα στο διάβα του

με την δυσνόητη παρηγοριά
και την ελπίδα  

δεινώς

και αμετάκλητα

δέσμιων  




Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΑΝΑΚΩΧΗ

Έκανα να φύγω
μα το κουρέλι που έσερνα
πιάστηκε στην πόρτα
δεν είχα δύναμη να πάρω ένα τσεκούρι
ή έστω με μια απόχη 
να πετάξω τα νεκρά συναισθήματα

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Η ΑΙΩΝΙΑ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

                   1                     
                       
           στη γιορτή είναι απών             

χορεύει τις λέξεις μία μία
γιατί καμιά δεν του κάνει

θέλει να είναι προφήτης 
και είναι προφήτης

φτύνει στα μούτρα σας
την ίδια του την ύπαρξη




2

κυκλοφορεί με παπούτσια ορειβασίας
έχει κάτι κοφτερά χαλίκια η πόλη

ανυπόδητη η τρέλα του



3

εκμηδενίζεται

αλλά αυτή η εκμηδένιση είναι ζωηφόρα
εάν το επιδιώξει



4

γνωρίζει την μέθοδο
που θεραπεύει την μερική
ανυπαρξία

δεν παραθέτει βιβλιογραφία

για να τον νοιώθετε επαρκή


5

εργάζεται ποιήση 
ως τη διεργασία για να βγεί
κάποτε γυμνός στο δρόμο

αυτή είναι και η μοναδική φιλοδοξία του ποιητή

στην γύμνωση
προυποτίθεται η μύηση



6

το πολύ,του είναι λιγοστό

το λιγοστό τον τρέφει

στο τίποτα αναπαύεται


7

έγινε ποιητής στα 17 του
χωρίς καν να το θέλει



Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΣΩΠΟΥ


τις ωφέλεια εν τω αίματί μου,
εν τω καταβαίνειν με εις διαφθοράν;

(ψαλμου 29)






Είχαν κλείσει όλες τις πόρτες ερμητικά,
κάτι σκυλιά τριγύριζαν απ'έξω πεινασμένα,
είχαν φύγει όλοι,
μα αν έρχονταν κάποιος λίγο νωρίτερα
θα έβρισκε όλα τα φώτα ανοιχτά
κορμιά να λικνίζονται
στον ήχο των οργάνων 
και τα πρόσωπα όλα κολλημένα
ανάποδα,έτσι ώστε κανένα του άλλου το πρόσωπο 
να μην μπορεί να δει.

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Η ΦΡΙΧΤΗ ΚΩΠΗΛΑΣΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟ

Είμαι στα δύο κομμένη
αλλά θα με νικήσω
θα ξεθάψω την περηφάνια μου
θα πάρω το ψαλίδι
και θα κόψω τη ζητιάνα
θα πάρω το λοστό
και θα ξεσφηνώσω τα σπασμένα
κομμάτια του Θεού από μέσα μου
σαν ένα πάζλ
θα το συναρμολογήσω πάλι
με την υπομονή του σκακιστή.

Anne Sexton

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

ΕΠΙ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ



Κύριε,εσύ είσαι ότι με συνδέει 
μ'έναν καρπό και μ'έναν τάφο.
Είμαι θέλημά Σου,γέννημά Σου,
κι ας ασχημίζω 
και τον καρπό και τον τάφο.
Κύριε,ανήκα στους εχθρούς σου.
Όμως εσύ είσαι τώρα 
που δροσίζεις το μέτωπό μου 
ως γλυκύτατη αύρα.
που έβαλες μέσα μου πένθος χαρωπό
κι όλα πια γύρω μου 
ζουν και λάμπουν...

Νίκος Καρούζος











Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

ΚΟΣΜΟΣ Ο ΟΛΟΦΩΤΟΣ




Θάμα το θάμα ο κόσμος
κι ο θαυμασμός αγάπη.
Όποιος τον κοιτάζει ζεστά ποτέ του δεν κρυώνει
Ολόφωτος,μα πίσω από κλειδωμένη πόρτα.
Πρέπει να την ανοίξεις!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

ΤΑ ΞΕΦΤΙΑ Τ'ΟΥΡΑΝΟΥ



Κάποιος παραπονιόταν ότι δέχεται αδικίες,κι αναρωτιόταν γιατί ο φτωχός να είναι φτωχός,γιατί ο ένας έτσι κι ο άλλος αλλιώς,γιατί τα πολλά να τα έχουν μερικοί κι οι άλλοι όχι...
Και μια μέρα είδε ένα όραμα.Τον Πανάγαθο Θεό,ψηλά στον ουρανό,με ένα τελάρο μπροστά Του,όπου κένταγε τις ζωές όλων μας.Είδε κι εμάς τους ανθρώπους κάτω στη γή,να βλέπουμε μόνο τα ξέφτια που κρέμονταν και να μην μπορούμε να δούμε το θαυμάσιο κέντημα του Θεού.Αλλά ούτε και να το καταλαβαίνουμε...
Τί ωραίο.'Ετσι είναι.Μόνο όταν θα πάμε εκεί,θα θαυμάσουμε το σχέδιο του Θεού στη ζωή μας!
Γι'αυτό στεναχωριόμαστε.Γιατί βλέπουμε μόνο την ανάποδη του κεντήματος...


Γερόντισσα Γαβριηλία

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

ΠΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑΜΑΤΑ


Καμιά χαρά δεν είναι ολόκληρη
αν δεν τη ζητωκραύγασαν όλες οι αισθήσεις.
Τα οράματα είναι φαντάσματα απατηλά
αν δεν μπορείς να τα ψηλαφήσεις
ν'ακούσεις τη ρυθμική τους ανάσα
να γευτείς το αίμα τους και να δείς
ότι Χριστός ο Κύριος
να μεθύσεις απ΄τον ιδρώτα τους
το μεσημέρι του σύντομου βίου.

Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός






Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου