Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ ΣΤΟ ΠΥΡΓΙ


Ύμνους λαμπρέ Αλέξανδρε αναπέμπεις στην Θεομήτορα,κατεβαίνοντας στα "αγαπημένα προσκυνήματα"της γενέτηρας.
Σε συνεπέρνει η ταπεινή ωραιότητα της υπαίθρου και η αρμονία του κεκαθαρμένου ανθρώπου με τον Θεό και με όλη την κτίση.
Όπως και συ,κράζομε και εμείς:"δώς μου άνεση Παναγία μου πριν απέλθω και πλέον δεν υπάρχω." 



Χαίρετ'ο Ιωακείμ κι η Άννα,
που γέννησαν χαριτωμένη κόρη
στην Παναγίτσα στο Πυργί!
Χαίρεται όλ' η έρημος ακρογιαλιά
κι ο βράχος κι ο γκρεμός αντίκρυ του πελάγους,
που τον χτυπούν άγρια τα κύματα,
χαίρεται απ'την εκκλησίτσα,
που μοσχοβολά πάνω στη ράχη.

Χαίρεται το άγριο δέντρο,που γέρνει
το μισό απάνω στον βράχο,το μισό στον γκρεμό
χαίρετ' ο βοσκός,που φυσά τον αυλό του,
χαίρετ' η γίδα του,που τρέχει στα βράχια,
χαίρεται το ερίφιο,που πηδά χαρμόσυνα.

Κι η πλάση όλη αναγαλλιάζει
και το φθινόπωρο ξανανοιώνει η γής,
σα σεμνή κόρη,που περιμένε χρόνια
τον αραβωνιαστικό της απ'τα ξένα
και τέλος τον απόλαψε πρίν είναι πολύ αργά
και σαν τη στείρα γραία,που γέννησε θεόπαιδο
κι ευφράνθη στα γεράματά της.

Δος μου κι εμένα άνεση,Παναγία μου,
πριν ν'απέλθω και πλέον δεν υπάρχω.

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΟΔΗΓΗΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΘΕΟ



Το σκοτάδι, ως συνέπεια της πτώσεως του ανθρώπου, δεν βγάζει ποτέ στο φως. Το φως διαλύει το σκοτάδι, διότι το σκοτάδι είναι ανυπόστατο, δεν έχει ουσία. Υπάρχει όμως μία περίπτωσις την οποία πανσόφως εκμεταλλεύεται ο παντουργός Θεός για το καλό μας, βγάζοντας και από το κακό καλό, από το σκοτάδι φως. Πώς; Δια της μετανοίας. Βλέπω την κακία μου, την αμαρτία μου,μετανοώ, κλαίω, θρηνώ, οδηγούμαι στον Θεόν, αναλαμβάνω τις ευθύνες μου, νήφω, καρτερώ, και μέσα μου καλλιεργείται ο καινούργιος άνθρωπος που βγαίνει από την μετάνοια. Άρα, το καλό δεν βγαίνει από το κακό, αλλά από την μετάνοια, που είναι άλλος νους, ο νους που τον παρέχει ο Θεός μέσα στην καρδιά.

Όταν ανησυχεί, λόγου χάριν, ο πατέρας ή η μητέρα, επειδή αμαρτάνει το παιδί, και το κτυπά, οπωσδήποτε θα βγάλει αντίθετο αποτέλεσμα. Διότι, εάν το παιδί κάνη αμαρτίες, σημαίνει ότι ζητάει την αμαρτία και θα τα βάλει με σένα, που γίνεσαι κήρυξ της αρετής. Και τώρα μεν φοβάται να αμαρτήσει, αλλά μόλις απελευθερωθεί από σένα, θα οδηγηθεί αμέσως στο κακό. Η βία, το κακό, δεν μπορεί να βγάλει καλό.

Πες λοιπόν στο παιδάκι σου το καλό, μάθε του τι είναι ο Θεός. Μίλησέ του από το πλήρωμα της δικής σου καρδιάς, φώτισέ του λίγο την συνείδηση με την δική σου λαχτάρα και θεία εμπειρία,και μπαίνοντας μέσα του ο Θεός, θα τον αγαπήσει. Μπορεί να βρίζει, μπορεί να κάνη αμαρτίες, αλλά έχοντας τα σπέρματα του Θεού, που είναι τόσο ισχυρά, ο Θεός τα καλλιεργεί και βγαίνει η καινούργια φύτρα, το καινούργιο βλαστάρι, το οποίο δίδει καινούργια ζωή. Αυτή είναι η μετάνοια.

Το παιδί δηλαδή αυτό, επειδή το αφήνεις ελεύθερο, επειδή το σέβεσαι, επειδή του είπες την αλήθεια, επειδή του απεκάλυψες τι έχει η καρδούλα σου και τι κόσμοι υπάρχουν μέσα σε αυτήν,λέγει μετά: Μα, τί φρικτή ζωή που κάνω! Τί είναι αυτή η αμαρτία! «Αναστήσομαι και επιστρέψω εις τον Πατέρα» (Λουκ. 15, 18). Και ο βλαστός της μετανοίας βγάζει τον καρπό της καινής ζωής.

Έτσι τα καταφέρνει ο Θεός να βγάζει και από το στόμα του λύκου την σωτηρία.

Ο Ιώβ, από την κατάρα στην οποία είχε πέσει, έβγαλε την ευλογία του Θεού και ανεκαινίσθη. Ο Μωυσής ο Αιθίοψ, από τα εγκλήματα και τις ληστείες, έβγαλε την καινούργια ασκητικώτατη ζωή και έγινε αγνώριστος. Δεν τον γνώρισαν καν οι παλαιοί σύντροφοί του και οι άλλοι ληστές΄ τόσο «ανεκαινίσθη ως αετού η νεότης του» (Ψαλμ. 102, 5), έγινε καινούργια η ζωή του.

Επομένως, μπορούμε να πούμε: Όποιος είναι θυμώδης, ας στρέψη όλον τον θυμό, όλη την εσωτερική ένταση του προς τη αγάπη του Θεού, προς την ειρήνη, προς τα σωτήρια λόγια, προς το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, τον αμαρτωλόν», χρησιμοποιώντας όποιον τρόπο τον βοηθεί. Κάποιος το έλεγε, κτυπώντας τα χέρια του. Τον είδα και τον ρώτησα: Τί κάνεις εκεί; Και μου απήντησε: Είχα μάθει με τα μηχανήματα να κουνώ τα χέρια μου και δεν μπορώ τώρα να κάνω αλλοιώς.
 Μπράβο, του λέγω, συγχαρητήρια. Βλέπετε πως το κακό, ο θόρυβος, που είναι το χειρότερο κακό, μπορεί να βγάλει και καλό; Κάποιος θαλασσινός το έλεγε, έχοντας την εντύπωση ότι έπιανε τα κουπιά, γι’ αυτό και κουνούσε τα χέρια του. Πραγματικά έπιανε το κουπί, τον Χριστόν.

Άρα, το παν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε. Ό,τι μας δίνει ο Θεός, ότι μας κάνουν οι άλλοι, ότι παθαίνουμε μέσα μας και γύρω μας, όλα είναι μεταγωγικά προς τον Θεόν. Τόσο απέραντη είναι η αγάπη του Θεού. Μόνον τα αποβράσματα του εγώ μας δεν είναι σωτήρια.
Αυτά μας απομακρύνουν από τον Θεόν.
Αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης 

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

ΕΞΙΣΩΣΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ


Ίσως στην γωνιά αυτή της γης,
-περιφρονείται εδώ ο ήλιος,ως μέγας φλύαρος-
ανοίξουμε επιτέλους τα μάτια
και δούμε την εξίσωση του φωτός
και την αντιπροσωπευτική του ανθρώπου ανάγκη
να οδεύει προς το άπειρο

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ



                                                   Υπάρχουμε γιατί υπήρχε θυσία.
                                                                           
                                                                                                      ΠΑΥΛΕΑΣ ΣΑΡΑΝΤΟΣ

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

ΣΚΟΥΡΙΑ


Στην πρώτη κρίση
συνονθήλευμα φθινοπωρινών φύλλων
στο δεύτερο χτύπημα,
στάλες αλμύρας στον κλειστό καιρό.
Και μόνο μετά την λαίλαπα της καταιγίδας
η απλόχερη ανάμνηση της φθοράς.

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ



Ο Κύριος των Δυνάμεων ας αναπαύει πάντα τους ποιητές 

Ν.Γ ΠΕΝΤΖΙΚΗΣ




αγαπώ(θέλω να προλάβω να το κάνω καλά,όλο και καλύτερα)

Γιώργος Φιλιππίδης

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

ΤΕΧΝΗ

Είχε κατέβει η συγκατάβαση
Δεν μπορούσε άλλωστε ν’αφαιρέσει τίποτα
Σ’ολόκληρη τη νύχτα
ούτε ένα κόκκο άμμου
ούτε ακόμη και τότε
 που μέσα στη βιασύνη της ωραιότητας,
άφηνε τον κόσμο λειψό,


αρνούμενος να ζωγραφίσει ένα αστέρι.

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

ΕΧΟΥΜΕ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙΡΟ

Έχουμε ακόμη καιρό να κόψουμε παπαρούνες για να μη γεράσουν τα χέρια μας στο μοναστήρι των βιβλίων.Εδώ ο ήλιος παίρνει πάνω του το μισό βάρος της πέτρας που σηκώνουμε στη ράχη.
Εδώ η κάθε πόρτα έχει πελεκημένο ένα όνομα κάπου από τρείς χιλιάδες τόσα χρόνια.
Κάθε πουλί που βουτάει στο γαλάζιο,κάθε χορταράκι που φυτρώνει στην άκρη του δρόμου,μας φέρνει το μήνυμα του Θεού.Μια ριγηλή μικρή βουή σε κάθε δευτερόλεπτο και μεις κοντά κοντά στα πράγματα...

                                                                                                      ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

ΛΕΞΕΙΣ ΚΛΕΙΔΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ


Χαίνουσα πληγή
δεινός πολιτισμικός εξευτελισμός
Γη της αναρχίας
Εκπρόσωποι των Σομαλών στο Λονδίνο
ΤΟΞΙΚΑ ΑΠΟΒΛΗΤΑ
τέλεια καταιγίδα
βασανιστήρια ακραίας μεσαιωνικής μορφής
10000 παιδιά το μήνα/λιμός
ευθεία βολή κατά του πολιτισμού και του
ανθρωπισμού.

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου