ΚΥΡΙΟΣ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Χαράματα φωτός 

ἐπιτυγχάνει 

νά πείσει 

πώς ἀθώωσε 

τή φωνή του

 ἀπό τό σώμα,

κύριος τῶν αἰσθήσεων.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΔΙΑΦΕΝΤΕΥΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Νύξ ἀμειδής ἡ φύσις ἡ ἐμή,

καί πῶς ἐξ αὐτῆς λάμψει ὁ ἣλιος;

ΡΩΜΑΝΟΣ Ο ΜΕΛΩΔΟΣ

Οδηγίες προσέγγισης σε 05  52' ΝORTH  και 080  13' ΕAST

Επικοινωνία μέσω vhf   κανάλι 16

Όνομα σκάφους SKYSHIP/COMMANDER

GALLE

ΣΑΝ ΑΔΕΙΕΣ ΚΑΜΑΡΕΣ

Μέ τή θάλασσα φορεμένη ὣς τά μισά

σέ μέρη δίχως θεούς

σάν  ἂδειες κάμαρες

ΖΗΣΙΜΟΣ ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟΣ

HOUSTON,ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

ΑΝΤΙΘΕΤΟΣ ΥΠΝΟΣ

Χυμένη η καρδιά στο θαυμαστό ηλιοβασίλεμα.

Πόσες φορές συλλογιστήκαμε τη νηνεμία

του πάθους και του πόνου μέσα μας;

Ω σοβαρά και ιδεώδη χρώματα!

Πέρα στη δύση έχουν λιώσει τα βουνά

μόλις που διαγράφονται στον καμβά του αέρα

και μονάχα οι αιθἐριες γραμμές τους βαυκαλίζονται

στο βεβαιότερο έρωτα της παρουσίας.

Ο πόνος απ' τη μεριά του είναι ήσυχος

κι ατάραχο το πάθος

οι φιόγκοι της φωτιάς στα ξύλα του χειμώνα.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

(Από τα ''ΠΕΝΘΗΜΑΤΑ'',1969)

ΔΥΣΗ ΗΛΙΟΥ ΣΕ AIN SUKHNA

ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Οι άνθρωποι πάντα ένιωθαν ότι πρέπει να θυσιάσουν κάτι από αυτό που έχουν για να δείξουν την ευνοϊκή,την καλή πλευρά του κόσμου.Για παράδειγμα,να θυσιάσουν κάτι προκειμένου να αποδείξουν ότι ο «κόσμος» υπάρχει,προκειμένου να δείξουν πως δεν αλλοφρονούν από το γεγονός ότι ο «κόσμος» δεν υπάρχει καθόλου.Οι αισθήσεις μας και οι εμπειρίες  μας που βασίζονται σε αυτή την πεποίθηση,παρουσιάζουν μια μεταβλητή,αλλά ταυτόχρονα σταθερή εικόνα του κόσμου,ακόμη και αν όλα τα κύτταρα μας γνωρίζουν ότι αυτός ο κόσμος είναι απλώς μια εικόνα,ακόμη και αν δεν είναι εικόνα με τον τρόπο του Πλάτωνα ή του σολιψισμού.Ἐτσι λοιπόν επειδή δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς την πεποίθηση  ότι αυτό δεν είναι αλήθεια,πρέπει να προσφέρουμε μια θυσία,μπορούμε να εξαναγκαστούμε να πιστέψουμε στην κοινή λογική.Το ενοχλητικό είναι ότι το θύμα προσφέρεται από μόνο του.

LASLO KRASZHAHORKAI

συνέντευξη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ THΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ  12.05.2019

ΚΑΘΑΡΟ ΝΕΡΟ

Εἲχαμε βγεῖ στό δρόμο

(ἢ σ' ἓνα ξάγναντο;)

κι ὁ ὠκεανός μοῦ εἶπε:

--Ὑπάρχει ἓνας ὠκεανός,

πού λέγεται τίποτα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ  

Κρατούσα δικαιωματικά
νερό καθαρό
για να λυθούν εύκολα οι κάβοι

για ηρεμία στην ανάσα 
είχα των Βαίων
δαφνόφυλλα

μαζι με την λίστα φαρμάκων
για βαριά κατάθλιψη και διπολικότητα
διέθετα σπόρους
χρονικότητας
για την έλλειψη ύπαρξης.

ΔΙΑΒΑΣΗ

Πόσοι ζοῦν ἀπό σᾶς,

πόσοι,

ἀφοῦ τ' ὂνομα σας διαβοῦμε,

θά χάσουν τό περίβλημά τους;

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΕΡΑΣΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΠΕΙΡΑΤΙΚΗ ΖΩΝΗ

ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΟΥ ΙΩΣΑΦΑΤ Β'

Και πές ότι ερήμην μας

δεν μας έβαλαν σε τούτη την κοιλάδα

καταμεσής

--εμάς της ηδονής τους προύχοντες--

και ότι μας άφησαν

στο ανήλιαγο πρωινό

να μασουλάμε και να φτύνουμε

απάρνηση

και διαλεχτά οράματα

Είμαι περίεργος να δω

που θα πετάξουμε

τα οξειδωτικά σπόρια

της εξωγήινης ακτινοβολίας
πως το μη μετρήσιμο
θ' αποδεχθεί τη σάρκα
στο σακάτικο σύμπαν

σχόλια στο ποίημα του Έκτωρα Κακνάβατου
https://maltandros.blogspot.com/2019/05/blog-post_55.html

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

       Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

       ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΑΝ.ΘΕΜΕΛΗ

ύψιλον/βιβλία 1991

Έφυγε νωρίς γιατί πάντα προηγείτο.

Έφυγε για να συναντήσει το φως της ερχόμενης χιλιετίας.

"Γιατί εμείς είμαστε με τη ζωή,έτσι δεν είναι;''μου είπε σε μια στιγμή.

''Και η Κόλαση,βλεπετε,είναι φλόγες,ο Παράδεισος είναι φως"

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΘΕΜΕΛΗΣ

ΑΘΗΝΑ 6 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1990

Ξέρετε...

σ' όποιο σημείο 

κι αν ανοίξετε 

την Καινή Διαθήκη...

και πέντε αράδες να διαβάσετε 

ηρεμεί η ψυχή.

Το έχω ζήσει κατ'επανάληψη:

άμα θέλω να ηρεμήσω 

ανοίγω την Καινή Διαθήκη,

στην τύχη.

Ηρεμώ.

Ὀχι διότι είμαι εκνευρισμένος.

Ηρεμώ με την βαθύτερη πνευματική έννοια.

Νοιώθω ένα φώς.

ΠΡΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟ

ΝΙΚΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ ΠΕΝΤΖΙΚΗ

ΠΡΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ  1970

Το πόσο διαφορετική  εἶναι ἡ παραδοχή τῆς δυστυχίας δυνάμει τῆς ἀγάπης,δίδαξε στήν ἐποχή μας ὁ Ντοστογιέφσκη,καθιστώντας ἀπόλυτα συμπαθεῖς στὶς συνειδήσεις μας πλῆθος ἐξοφλημένων ὑπάρξεων.

Ὁ βιογράφος τοῦ Ὁσίου Ἀνδρέου διά Χριστόν σαλοῦ,κάτοχος τῶν διδαγμάτων τῆς ἐν Χριστῶ τῶ Θεῶ Ἐκκλησίας,τῆς ὁποίας  ἧταν  ὑπηρέτης ,ἀπό συμφώνου πρός τὸν μετέπειτα πατριάρχη Ἐπιφάνιο,προχωρεῖ πολύ πιό ἐπέκεινα  τοῦ Ντοσκογιέφσκη στὴν καταξίωση τοῦ διαλυόμενου μέσα στὴ λήθη καὶ σκόρπιου στόν ἂνεμο ἀνθρώπου.Μὲ σοφή θρησκευτική τεκμηρίωση ἀποδεικνύει  θεοφόρο τὴν ὑπόσταση τοῦ δυστυχοῦς,ποὺ ἐκεῖνος ἐνεστερνίσθη τὴν ἐξομολόγισή του.Σάν ἀλήθεια μετά τὴν ταύτιση τῆς μνήμης πρὸς τὴ λήθη,ὃ,τι μποροῦμε ὀρθά νὰ παραδεχτοῦμε ὡς συνέχεια,ἀποτελεῖ τὴ δυνατότητα θεοφορίας τοῦ δυστυχοῦς σώματος τῆς ὑποστάσεώς μας.

ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΟΥ ΙΩΣΑΦΑΤ

Ἀπ’ τοὺς νεκροὺς ποὺ εἲτανε ν’ ἀναστηθοῦνε

μόνο οἱ προκαρχηδόνιοι ἡδονιστὲς

οἱ ἑλληνίζοντες σημίτες

κ’ ἐκεῖνοι τῆς γραικίας οἱ ἀλιτήριοι

ποὺ ἀνέβαζαν τοὺς ναύλους,εἲρωνες

γυρίσανε τὶς πλάτες τους χλευαστικοί,

ρεμβώδεις.

ΕΚΤΩΡ ΚΑΚΝΑΒΑΤΟΣ

ΤΑ ΜΑΧΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΚΙΡΚΗΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ,ΑΘΗΝΑ 1981

ΓΛΩΣΣΑ ΑΔΙΑΒΑΣΤΗ

Η ἀπόφαση τοῦ Κωνσταντίνου νά χωρίσει  Ἀνατολή καί Δύση εἲτανε ὑποσυνείδητη καί μεταφυσική

Οἱ βυζαντινοί καλόγεροι καί ἀσκητές  ἀπό δρόμους πού δέν καταλάβαιναν οἱ ἂλλοι

Πήρανε τό σῶμα τοῦ θεοῦ καί τό ξαπλώσανε πάνω στόν ἐπιτάφιο τῆς ζωῆς τους

Καί πίσω ἀπ' τά συντρίμια τῆς Ἑλλάδας τόν Ἑβραιοχριστιανισμό τά Ἑρμητικά καί τό πέταμα τοῦ Πλωτίνου

Για νά ξαναπιάσει τό σκοινί πού κρεμόταν ἀπό τόν οὐρανό μονάχα ἀφηρημένα

Δίχως τό καράβι τοῦ κόσμου νά ξανασκίσει τίς θάλασσες  μέ τούς θεούς δεμένους στά πανιά του

Πιάσανε νά ζωγραφίζουν ἢ νά ἀνιστορᾶνε τό δικό τους τόν παντοκράτορα καί τους ἁγίους

Σὲ τρόπο ποὺ οἱ ἂλλοι λέγανε πὼς ἂν ξέρανε ἀνατομία καὶ προοπτικὴ θὰ κάνανε καλύτερα καὶ φυσικότερα

Ἑνὼ γιὰ τοὺς βυζαντινοὺς αὐτὰ εἲτανε ἂχρηστα ἐπειδὴ  θέλανε  νὰ ἀναπαραστήσουν μιὰ ὑπερφυσική ἀλήθεια ἢ ὁραμα

Καὶ  ἡ φυσικὴ ἀνατομία καὶ προοπτικὴ τοὺς εἲταν ἐμπόδιο γιὰ νὰ ἀντιγράψουν τὴν ὑπερβατική φαντασία τους

Ποὺ ἒπρεπε νὰ τὸ κατανικήσουνε γιὰ νὰ κάνουν ἀληθινὰ θρησκευτικὴ τέχνη ὃπως τὴ βλέπουμε στοὺς βυζαντινοὺς



Καὶ κάθε μεγάλη τέχνη ποὺ ξέρουμε εἲναι θρησκευτικὴ γιατὶ ὃταν χάσει τὴ μεταφυσικὴ σημασία της

Ἀπομένει τέχνασμα ποιητικὸ ἢ αἰσθητικὴ ὃπως τὸ βλέπουμε καθαρὰ στοὺς σημερινοὺς

Ἐνὼ οἱ μαγικοὶ πολιτισμοὶ δὲν ἒχουνε σχεδὸν τίποτα σὲ ὁλόκληρο τὸν κύκλο τῆς καθημερινῆς διαδρομῆς τους

Ποὺ νὰ μὴν εἲναι ἱερὸ δηλαδὴ γραμμένο σὲ γλῶσσα ἀδιάβαστη σήμερα ποὺ τὴ βλέπουμε μόνο στὶς τέχνες τῶν χωρικῶν

ΖΗΣΙΜΟΣ ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΜΙΚΡΑ ΣΥΡΤΙΣ"

  

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ

Ὢ ,πῶς περίμενα κι ἐγώ στήν κουπαστή

νά λύσουν τά δεσμά μου τά καλά νερά.

ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ

ΑΧΑΙΩΝ ΑΚΤΗ

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΛΕΥΚΩΣΙΑ 1977

ΦΕΥΓΑΛΕΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΠΡΑΟΤΗΤΑΣ

Είναι  σφοδρή

 η κατεδάφιση

για να τα βγάλουμε πέρα

 με λεξιγραφήματα

στεκόμουν στην γέφυρα 

του πλοίου

εκεί που εγγύτερα δουλεύουν 

όλοι οι άνεμοι

ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ

Ένας άνθρωπος που καίγεται

 είναι ένας αληθινός άνθρωπος

αφανίζονται μέσ' τους καπνούς  

ενοχές και τύψεις 

πράγματα που έγιναν στα όνειρα

 και σ' όλους τους διωγμούς

συνεχώς εκ τούτου γυρεύει 

την όμοια φθορά που θα κρεουργήσει 

το σκιάχτρο που 

 τρομοκρατεί την άνοιξη

πίσω στο κενό λοιπόν

πού τέτοια τύχη 

για το μαυρισμένο πλήθος

Η ΜΟΝΗ ΜΑΣ ΜΝΗΜΗ

Τά βράχια αὐτά,ἡ θάλασσα,

φωτίζουν μυστικά την νεκρή ψυχή μας

εἶναι το σῶμα μας πού περιμένει να γεννηθεῖ

--διασχίζοντας τά ἒτη τοῦ φωτός

διασχίζοντας τις νύκτες τοὺ ἀνέμου

ζεσταίνοντας με το βλέμμα τους

αἰῶνες  ὑπομονῆς τους θεούς πού πέθαναν.

Ὁ ἒρωτας

πού κάποτε κτίσαμε

ἒμεινε ἡ μόνη μας μνήμη

ἀνάμεσα στο Τίποτα και στο πιο Τίποτα

ΚΩΣΤΗΣ ΜΟΣΚΩΦ

Η ΟΡΑΣΗ ΤΡΕΦΕΙ

Ἡ ὃραση τρἐφει τόν ἂνθρωπο 
Ἀλλά τό σῶμα δέν τοῦ ἀρκεῖ
Μήτε τό δικό του
Μήτε τό ἂλλο

Τό σῶμα φθίνει
Κ' ἡ ὃραση θέλει διάρκεια

Σώματα ἒρχονται ἀπό παντοῦ
Καί δύσκολο νά διακρίνεις τήν πηγή

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ

ΣΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ

Εἶμαι στό τέρμα τοῦ μυαλοῦ

μ' ἓνα χαμόγελο 

κρεουργημένο

Ν.Δ.ΚΑΡΟΥΖΟΥ

''ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ

ΚΑΙ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ''

ΕΓΝΑΤΙΑ  1979

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΚΕΥΗ

Ὑπάρχουν δυνάμεις πού μας ὀρέγονται.Καμιά φορά μᾶς ἀρπάζουν ἀπό το σβέρκο μᾶς βγάζουν ἀπό το θολό νερό ὃπου δεν βλέπαμε τίποτα ἂλλο παρά κάτι πρόσωπα  σαν τις θαλασσινές μέδουσες.Μᾶς ἀνοίγουν τά μάτια ,μᾶς ξεβουλώνουν τ’ αὐτιά,μᾶς ἁπαλύνουν το δέρμα-και χαιρόμαστε το φῶς  τοῦ ἣλιου ,στα σύννεφα ,στα κλωνάρια,στη θάλασσα.Χαιρόμαστε τον ἀέρα,σπαρταρᾶ ἡ ψυχή μας,και λέμε πώς εἲμαστε πλάσματα τοῦ Θεοῦ.Ἒπειτα ,σά να τις ἒχει πιάσει μια παράξενη ἀνία,παίζουνε μαζί μας,ὃπως το παιδί πού διαμελίζει ἒνα ἐντομο,μᾶς ρίχνουνε κάτω,μᾶς τυφλώνουν πάλι,μᾶς σπρώχνουν στο χαλασμό.Αὐτές οἱ ἀνεξήγητες δυνάμεις πού δεν εἶναι οἱ δικές μας,πού μᾶς παραμονεύουν μέσα ἀπό τά καθημερινά σκεύη,πού μᾶς ἀγαποῦν,μᾶς πολεμοῦν,μᾶς βασανίζουν—εἶναι δικές σου,Θεέ μου,ἢ τίνος εἶναι;

ΣΕΦΕΡΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ,ΜΕΡΕΣ 27.09.1941

ΠΟΙΟΣ Σ'ΑΚΟΥΕΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΔΟΝΤΙΑ

Σαλός καθώς ήταν ξεθύμαινε,λιμάρoντας τα γαμψά του νύχια--ελλείψει δοντιών—αργά το βράδυ,καθώς περνούσαν οι συλλέκτες πυροκροτητών,και οι αυτόκλητοι ωτακουστές των τροπαρίων περί της Αναστάσεως του Σωτήρος,έστριβε εγκαίρως από την κεντρική οδό, πριν οι επιβάλλοντες την τάξη απομονώσουν όλα τα κακοποιώς εγκαταβιούντα στοιχεία πέριξ των πεζοδρομίων,άραξε τότε στον αγαπημένο του καφενέ,«όλα είναι διάκοσμος σε άνευ νοήματος συνηθειών,με την ίδια προσμονή αγοράζουμε μάσκες και λαμπάδες και το βράδυ της ανάστασης δεν διαφέρει ουσιαστικά από την τελευταία κραυγή της αποκριάς:την καύση του καρνάβαλου,τι ζωντανό υπάρχει σ’ αυτό που κρατάμε ως συνήθεια εκτός από μια κίνηση φυγής από μια φριχτή πραγματικότητα;»Ο σαλός στάθηκε δίχως δόντια,δεν μπορούσε εκ γενετής να δαγκώνει και αν δεν μπορείς την σήμερον να δαγκώνεις

δεν υπάρχεις.

(υπόμνημα στο 48ο  κεφάλαιο των σημειώσεων εκατό ημερών του Ν.Γ Πεντζίκη)

ΣΥΝΕΓΕΙΡΟΜΑΙ ΣΗΜΕΡΟΝ

ΝΙΚΟΣ Γ.ΠΕΝΤΖΙΚΗΣ

Οἱ ἀρχαῖοι πίστευαν στην ἀθανασία τῆς ψυχής,ἐνῶ ὁ Χριστιανός  πιστεύει στην ἀθανασία τοῦ ἀνθρώπου και προσδοκεῖ  ἀνάσταση νεκρῶν για να ἀποκατασταθεῖ και να λυτρωθεῖ ὁ ἂνθρωπος στην ἑνότητα,στην αὐθεντικότητα και την ἀκεραιότητά του.Διατί ὁ θάνατος δεν διαιρεῖ τίποτα,δεν χωρίζει τίποτα,εἶναι μια βαθύτερη συνέχεια,μια μυθική συνέχεια τῆς ζωῆς.

Ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας  Στυλιανός

ΕΠΑΛΛΗΛΙΑ ΚΥΜΑΤΩΝ

καί ἰδού σεισμός ἐγένετο μέγας

Ματθ.κη'2

Ως ήχος βροντής

ή ανέμισμα σεισμού

απλώθηκε στην κοιμισμένη πόλη

το μαντάτο το πρώτο

της νίκης

δεν αντιλήφθηκα το παραμικρό

προς  ικανοποίηση των νεκροπομπών  

και των παράφρονων τυράννων

παράλληλο σύμπαν μπήκε στις αισθήσεις

και βούλιαξε στα άπατα της ψυχής.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ

Ἀρκεῖ γάρ τῶ σταυρουμένω συνεγερθῆναι τῶ Ἰησοῦ

(Βαρσανουφίου ἀποκρίσεις,156)

Κλείστηκα λίγο στη σιωπή Όχι από αυτάρκεια,μα από ενοχές και αμηχανία Τόσος πλούτος ρέει και χάνεται Και εμείς επαίτες σε μια ψυχονευρωτική αλληλουχία συναισθημάτων Απ’ τις ουρές του καπνισμένου ορίζοντα ζητούμε απάντηση Ποιο χέρι απ’της αδιαφορίας την άβυσσο θα μας ανασύρει στο φώς;

ΤΟ ΧΩΜΑ ΚΑΙ Η ΑΒΥΣΣΟΣ

Νίπτει τήν πλίνθον ἡ θάλασσα,
ἀποπλύνει τόν πηλόν ἡ ἂβυσσος
καί οὐκ ἀναιρεῖ τούτου τήν σύστασιν,
ἀλλά σφίγγει τήν ὑπόστασιν
καί ἀποσμήχει τήν προαίρεσιν.

Βλέπετε,πόση τοῦ ποιήσαντος,
ἲδετε ποταπή τοῦ πλάσαντος διάθεσις,περί τά πλάσματα.

Κέκλινται καί εἱστήκει,τρέφονται καί παρέχει,
νίπτονται καί ἀποσμήχει,
καί οὑ χωνεύονται γηίνων πόδες ἐν ταῖς παλάμαις τοῦ πυρός.

Ἳλεως,ἳλεως,ἳλεως γενοῦ ἡμῖν,
ὁ πάντων ἀνεχόμενος καί πάντας ἐκδεχόμενος

ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΙΠΤΗΡΑ,η' ΡΩΜΑΝΟΥ ΤΟΥ ΜΕΛΩΔΟΥ


Νίβει τόν Ἰούδα ὁ Χριστός,πλένει τό χῶμα ἡ Ἂβυσσος
καί δέν τόν διαλύει
ἀλλά τόν στερεώνει καί τοῦ ξελαμπικάρει τό μυαλό.

Βλέπετε,πόση ἡ ἀγάπη τοῦ Δημιουργοῦ,
δεῖτε,πόσο τρανή τοῦ Πλάστη ἡ στοργή στά Πλάσματά Του.
Ἐκεῑνοι ξαπλωμένοι κι Αὐτός ὀρθός,τρῶνε καί προσφέρει,
τούς πλένει τά πόδια καί τά καθαρίζει
καί δέ καίγονται τά πόδια τῶν ἀνθρώπων στά χέρια τῆς Φωτιάς.

Λυπήσου μας,λυπήσου μάς, λυπήσου μας,
Ἐσύ πού ὃλους τούς ἀνέχεσαι  κι ὃλους τους περιμένεις.

(ΑΠΟΔΟΣΗ ΑΡΧ.ΑΝΑΝΙΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ)

ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΗΣ ΣΑΡΚΑΣ

Αν κρύψουμε την αρρώστια μας 
κάτω από λιτά ενδύματα
στην καύση πάντα οδεύεις μισόγυμνος
έτσι για το προσάναμμα

στήν αγριότητα  βέβαια συμβαίνει
 να χρειάζεται άλλου είδους δύναμη
για ν'αντιστραφεί η ολοκληρωτική πτώση

ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ

Μην ἀναβάλεις: οὐσιαστικός κανόνας της ζωῆς.Ἀλλιῶς κινδυνεύεις να σε πάρει ὁ ὓπνος.Διῶχνε κάθε σκέψη συγκαταβατική,συνένοχο,κλεφταποδόχα.Μήν ξεχνᾶς πώς δεν πρέπει μόνο την πνευματική συνήθεια ν’ ἀποχτήσεις ἀλλά και τη σωματική.Σε καθετί ὑπάρχει και μια σωματική στάση.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ,ΜΕΡΕΣ 1925

ΑΣΗΜΑΝΤΟ ΚΑΙ ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΟ

Ὃλοι ὃσοι εἲμαστε ἀπόψε τώρα ἐδῶ,οἱ ἂλλοι που δε τους βλέπουμε ἐμεῖς,ὃσοι πέρασαν πρίν ἀπό ἐμᾶς και ὃσοι θα γεννηθοῦν το κατόπι μας,θα σταθοῦν διστακτικοί  μπρός στα πράγματα ,θα σκύψουν ἀναπάντητοι  πάνω ἀπ’ το μυστήριο τῆς ὓλης.Ἐπ’ αὐτοφώρω  αὐτήν  δεν  θα την συλλάβει κανείς.Εἶναι μια σφίγγα.Στά ἀνθρώπινα λόγια ,δεν θα χωρέσει ποτέ το ἀληθινό ὂνομά της.

Μολαταῦτα ὁ ἀνθρώπινος ρόλος δεν εἶναι  κι ἒτσι μικρός.Ἂν πάνω μας ὑψώνεται ἡ άπροσμέτρητη κορυφή τοῦ ἀσύλληπτου,κάτω ἀπ’τά πόδια μας χάσκει τά βάραθρο μιᾶς δίχως ὃρια  πτώσης.Ἂν  δεν ἒχουμε μέν τά χρυσᾶ φτερά τῶν ἀρχάγγελων,δεν δαγκώνουμε ὃμως το ἒδαφος  στον πυθμένα τοῦ σκότους.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ,ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΖΩΗ     

ΔΑΚΡΥΑ

Νεῦσον το οὖς σου,θεέ τῶν ὃλων,και ἡμῶν δεομένων ἂκουσον και δεσμῶν τῶν τοῦ Θανάτου ἐξάρπασον.

Οἱ γάρ ἐχθροί ἀεί κυκλοῦντες ὁρατῶς και ἀοράτως ἐπαπειλοῦσιν τοῦ θανατῶσαι ἡμᾶς και την πίστιν ἁρπάσαι λοιπόν,

ἀνάστα,και διά τάχους ἀπολέσθωσαν πάντες και γνώτωσαν

ὃτι σύ εἶ ὁ θεός ἡμῶν και οἰκτείρεις  ἡμᾶς,ὣσπερ ὢκτειρας Μαρίας και Μάρθας τά δάκρυα.  

ΡΩΜΑΝΟΣ Ο ΜΕΛΩΔΟΣ

Στον Δίκαο και τετραήμερο Λάζαρο

ΕΠΙΣΦΑΛΗΣ ΕΙΡΗΝΗ

Ποίηση

το να μην συγχωρείς στον εαυτό σου

ούτε καν μία ονειροπόληση

ΠΟΙΗΣΗ Ή ΑΜΟΡΦΗ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΤΗΤΑ

στίχος ἢ μη στίχος,

μέλος και μη,

διαρκές ἢ τετελεσμένο,

μνημεῖο ἢ ἂμορφη προσωρινότητα,

ἐν προόδω πέρα ἀπό ἐμᾶς

και προς συμπλήρωση

μόνο στη γενική συντέλεια

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΠΕΤΕΑ,ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗ

ΒΑΘΥΤΕΡΗ ΓΝΩΣΗ

Η καρδιά γνωρίζεται
σαν κύμα

η καρδιά γνωρίζεται
στην διεισδυτικότητα
στο μη πεπερασμένο

η καρδιά μαθαίνεται
επ'ακριβώς στις μη αριθμητικές πράξεις

η καρδιά στηρίζεται
στους αναγεννημένους
απ' τις στάχτες των ονείρων
που η ίδια πυρπόλησε

η καρδιά διακόπτεται
στην θανατότητα του ύπνου